رفتار خود آسیب رسان در کودکی و نوجوانی رفتار خود آسیب رسان در کودکی و نوجوانی

رفتار خود آسیب رسان در کودکی و نوجوانی

نوشته شده توسط یکشنبه, 07 مهر 1398 ساعت 13:21
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

رفتار خودآسیب رسان به فعالیتی گفته می شود که طی آن شخص بدون هدف خودکشی به بدن خود آسیب های فیزیکی اعمال می کند.

اگرچه این رفتار به طور کامل با خودکشی متفاوت است اما در اغلب اوقات، خط قرمزی محسوب می شود که خطر بالاتر خودکشی را در این افراد نشان می دهد. رفتار خود آسیب رسان در میان جوانان شایع است. بر اساس آمارهای منتشر شده، ۱۵ درصد از نوجوانان و ۱۷ تا ۳۵ درصد از دانشجویان دانشگاه رفتارهایی از این دست نشان می دهند. این رفتار در میان زنان و مردان به طور مساوی دیده می شود؛ اما نوع آن به طور قابل توجهی در آنها متفاوت است. زنان بیشتر احتمال دارد رفتارهای بریدن از خود نشان دهند اما مردان آسیب های گسترده تری بر جای می گذارند.

رفتار آسیب رساندن به خود در بیماری های مختلفی دیده می شود. اختلال شخصیت مرزی مهم ترین اختلالی است که این رفتار در میان مبتلایان به آن دیده می شود. از سوی دیگر رفتار خود آسیب رسان در ۴۲ درصد از نوجوانان مبتلا به افسردگی نیز دیده می شود. در این مقاله قصد داریم به طور خاص بروز این رفتار را در میان کودکان و نوجوانان مبتلا به افسردگی مورد بررسی قرار دهیم.

همانطور که اشاره شد، رفتار خود آسیب رسان در بیماری های مختلفی اعم از افسردگی دیده می شود. در میان افراد مبتلا به افسردگی پایدار یا افسرده خویی، از هر هشت نفر یک نفر این رفتار را به عنوان یک ژست خودکشی از خود نشان می دهد. روش های مختلفی برای آسیب رساندن به خود وجود دارد. یکی از روش هایی که کودک با آن به خود آسیب می زند، ایجاد خراش بر روی پوست است. رفتار خودتخریبگر می تواند شامل پارگی عمیق یا سطحی پوست با استفاده از وسایل تیزی مانند چاقو، خراش انداختن با سوزن، یا ایجاد آسیب بر روی پوست با استفاده از ناخن باشد. راه های بسیار دیگری برای آسیب رساندن به خود وجود دارد که ممکن است کمتر آزاردهنده به نظر برسد، اما در بدن بدشکلی ایجاد کند، مانند خالکوبی یا سوراخ کردن بخش های مختلف بدن. گاهی رفتار خودتخریبگر مخفیانه انجام می شود و علائم آن نیز از دید دیگران پنهان می شوند، در حالیکه در برخی موارد رفتار روشن است. پاسخ این پرسش که چرا کودکان و نوجوانان به این رفتار مبتلا می شوند، پیچیده است. شاید نوجوانان با این اقدام قصد بیان احساس خود را داشته باشند. در مواردی نیز رسانه ها (مثل فیلم ها و یا رسانه های اجتماعی مجازی) خراش روی پوست را جذاب جلوه می دهند. نوجوانان ممکن است بخواهند با ایجاد علایم مشخصی در بدن، یک پیام اجتماعی را منتقل کنند که باعث شهرت آنها شود. گاهی فرهنگ های سنتی از بریدن بدن به عنوان مقاصد تزئینی استفاده می کنند. در فرهنگ ما برخی از نوجوانان بر روی بدن خود زخم ها یا شکل هایی از خالکوبی را ایجاد می کنند تا نشان دهنده پیوستن آنها به یک گروه خاص باشد. در برخی از نوجوانان بریدن بدن ممکن است چیزی بیش از زیبایی باشد. این عمل ممکن است ناشی از پرخاشگری باشد. این پرخاشگری از غم و اندوهی سرچشمه می گیرد که فرد آن را به درون و به سمت خودش معطوف می کند.

رفتار خود آسیب رسان در مواردی با هدف تسکین تنش و ناکامی صورت می گیرد. تحقیقات نشان داده است که بریدن بدن و ایجاد درد، موجب آزادی نوعی ماده شیمیایی در خون می شود که به عنوان تسکین دهنده طبیعی در بدن عمل می کنند و حتی ممکن است نوعی احساس سرخوشی در فرد به وجود آورد که شبیه حالت بعد از مصرف مواد است. گاهی ممکن است نوجوانان تصور کنند که با بریدن بدن خود می توانند از شر برخی احساسات ناخوشایند دور شوند و بگریزند. شاید در مواقعی افرادی که به بدن خود آسیب می رسانند، بعد از انجام این کار حس بهتری را توصیف کنند. در شدیدترین حالت، ممکن است کودکان از این کار به عنوان وسیله ای برای مرگ خود استفاده کنند، اگرچه معمولا در رسیدن به این هدف موفق نمی شوند. این وضعیت از جدی ترین انگیزه های آسیب به خود است و نیاز به توجه جدی از سوی متخصص روانی دارد.

بریدن بدن معمولا علامتی از وجود برخی مشکلات زمینه ای است. مثلا رفتارهای خودتخریبگر، که در هنگام خلق پائین در حمله افسردگی ایجاد می شود، ممکن است بعد از بهبود علائم افسردگی، کاهش یابد یا کاملا متوقف شود. از سوی دیگر بریدن بدن ممکن است علامتی از مشکلات هیجانی معروف به اختلال شخصیت مرزی باشد که در نوجوانی شروع می شود و در بزرگسالی ادامه می یابد. این اختلال با رفتارهای خودتخریبگر همراه با اختلال در خودپنداره، مشکل در ارتباط برقرار کردن با دیگران، الگوی تفکر سیاه و سفید، ترس از ترک شدن و سایر نشان ها مشخص می شود. به عنوان پدر و مادر دیدن صحنه آسیب رساندن فرزند به خود دشوار است. شما با مشاهده این صحنه می خواهید هر کاری را انجام دهید تا این عمل متوقف شود. اما باید بدانید که خشمگین شدن نمی تواند به کاهش این رفتار در کودک شما کمکی کند؛ حتی در مواردی ممکن است آن را تقویت کند. اما می توانید نگرانی خود را بیان کنید.

نخستین و مهم ترین گام این است که بتوانید با نوجوان خود وارد گفت و گو شوید. معمولا نوجوانان نمی توانند دلیل عمل خود را بیان کنند اما ممکن است بتوانند آنچه را که حس می کنند، بیان کنند. درمانگر شما می تواند به شما کمک کند تا راه های گفت و گوی مناسب با فرزند خود را فراگیرید. درمان های اختصاصی نیز برای این گونه رفتارها در افراد مبتلا به افسردگی و نیز شخصیت مرزی وجود دارد که شامل انواع خاصی از روان درمانی ها و داروهاست.

در پایان تذکر این نکته مهم است که سعی کنید همیشه مراقب چنین رفتارهایی در فرزند خود باشید. به محض مشاهده این گونه اعمال، به جستجوی راهکارهای مناسب برای توقف این رفتار های اقدام کنید.

خواندن 240 دفعه
محتوای بیشتر در این بخش: « چه عواملی در پرخوری عصبی نقش دارند؟

نظر دادن

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

چگونه میتوانیم به شما کمک کنیم؟

با کدام یک از چالش های زندگی روبه رو هستید؟